Hoe doe je dat?
We zijn eerst in volkomen stilte naar de ouders van Wendy gereden. Daar hebben we eerst heel hard gehuild. Daarna zijn we naar mijn ouders gereden en nog meer gehuild.
Gelukkig luchtte dat een beetje op. Genoeg om de belangrijkste mensen te vertellen dat "Mamma ziek is".
Ik weet niet meer hoe ik de kinderen opgehaald heb, en of ik iets verteld heb bij de BSO.
Maar ik weet wel dat we tijdens het avondeten verteld hebben dat er een knobbeltje in de borst van Wendy zat en dat deze eruit moest.
"Knobbeltjes horen nou eenmaal niet in de borst, hé"
We waren doodsbang voor de reactie, maar die verbaasde ons.
Sarah vroeg en zei niet zoveel en Thijmen wilde gelijk zien waar het knobbeltje zat.
Deze kinderlijke en eerlijke manier van omgaan met het nieuws toverde een glimlach op mijn mond. Ik wist nog niet hoe we het gingen aanpakken, maar ik wist wel dat we er samen wel uit komen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen