Wendy had een knobbeltje gevoeld in haar borst. De dokter bevestigde dat en stuurde ons door naar het ziekenhuis. Aan de hand van wat de dokter voelde, zou het waarschijnlijk wel cyste zijn (een onschuldige ophoping van vocht). De afspraak was op 26 april 2010 en zou bestaan uit een echo, een mammografie en een punctie.
Als eerste was de mammografie aan de beurt, daarna de echo en als laatste de punctie. Na de onderzoeken moesten we ongeveer een uur wachten.
We zijn nog nooit zo zenuwachtig geweest. Tijdens de echo zagen we al dat het knobbeltje niet rond was, maar gekarteld. Ook tijdens de punctie was er geen vloeistof weggehaald. Zou het dan toch...misschien..?
Na de gekmakende pauze melden we ons weer bij de balie. We werden in een kamertje ergens in het ziekenhuis gezet en de arts kwam binnen.
"Nou, ja het is kanker, maar we gaan uit van genezing".
...
Op dat moment drong het nog niet helemaal door, maar na 10 minuten barstte de bom. Ik werd fysiek onpasselijk en moest gaan liggen. Noem het een paniekaanval, maar ik had echt het gevoel dat ik ging flauwvallen.
...
We hebben daarna nog wel wat info gekregen, maar dat is grotendeels langs ons heengegaan.
Na enige tijd werden we in een volgend kamertje gezet. Daar zat de verpleegkundig. Zij had de planning al bijna rond. We kregen de data door wanneer we verwacht werden voor de volgende onderzoeken en wanneer de operatie stond ingepland.
En ineens zit je in de stroomversnelling en is er geen weg meer terug....
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen